Vincenzo Lancia (1881-1937)

Είναι πολύ εύκολο να καταλάβει κανείς γιατί ο Vincenzo αγαπούσε τόσο πολύ το Fobello. Γιατί αν και το χωριό του Fobello, κάθε άλλο παρά κάτι διαφορετικό ήταν, με την κεντρική κρήνη στη μέση της πλατείας, όπου φαντάζομαι ότι οι κάτοικοι θα περνούσαν τις ελεύθερες ώρες τους συζητώντας ασταμάτητα, το σπίτι του ή καλύτερα η Villa, ήταν ακόμα πιο ψηλά μετά από ένα όλο στροφές στενό δρόμο που κατέληγε σε ένα ευρύχωρο (τεράστιο θα ήταν μια πιο ακριβής περιγραφή) οικοδόμημα, δίπλα ακριβώς στο δάσος. Εκεί πραγματικά, σαν παιδί, θα μπορούσες να έχεις ότι θελήσεις!
Όμως αυτό δεν ήταν το μόνο σπίτι του εύπορου πατέρα που ήταν ιδιοκτήτης κονσερβοποιίας, υπήρχε ακόμα ένα στο Po Plain του Τορίνο, αλλά αυτό δεν άρεσε καθόλου στον Vincenzo, ειδικά όταν άρχισε η σχολική περίοδος. Συνηθισμένος στον αέρα του βουνού και τις ελευθερίας που τους πρόσφερε, το κλειστοφοβικό Τορίνο και το αυστηρό σχολείο κάθε άλλο παρά της αρεσκείας του ήταν. Το εύρισκε αφόρητα βαρετό και παραμελούσε τα μαθήματά του. Αντίθετα άρχισε να βρίσκει ιδιαίτερο ενδιαφέρον στα εκατοντάδες μηχανουργία της πόλης και μάλιστα δεν δίστασε να εγκαταλείψει τις σπουδές του σε ηλικία 17 ετών και να πιάσει δουλειά σαν τεχνίτης σε μια βιοτεχνία ποδηλάτων με το όνομα Ceirano. Τα χέρια του «έπιαναν» και όταν η FIAT αγόρασε την Ceirano, ο Vincenzo μετακόμισε μαζί της. Μάλιστα αποδείχτηκε τόσο καλός οδηγός που πολύ σύντομα πήρε τη θέση του δοκιμαστεί και μετά του επίσημου οδηγού αγώνων! Αλλά και αυτό δεν διήρκεσε πολύ, αν και ήταν πιο γρήγορος από τον άλλο οδηγό της FIAT τον Felice Nazzaro. Εγκατέλειψε τους αγώνες σε ηλικία 25 ετών για να στήσει την δική του εταιρεία κατασκευής αυτοκινήτων, την Lancia!
Τα αυτοκίνητά του μάλιστα σύντομα γνώρισαν την καταξίωση, όχι μόνο για τις τεχνολογικές τους καινοτομίες, αλλά και για την ποιότητα κατασκευής τους. Μάλιστα τα πρώτα αυτοκίνητα τα δοκίμαζε και τα εξέλισσε ο ίδιος στους δρόμους του αγαπημένου του Fobello.
Όμως ήταν και ένας άνθρωπος που ήξερε τις δυνατότητές του και τα όριά του. Ήξερε ότι οι γνώσεις του ήταν περιορισμένες σε επίπεδο τεχνίτη και ποτέ δεν έκανε το λάθος να προσποιηθεί ότι ήξερε κάτι παραπάνω, αφήνοντας τους μηχανικούς του να δουλεύουν ελεύθερα πάνω στις γραμμές και τις ιδέες του.
Πάνω σε ιδέες του σχεδιάστηκε το Lambda, που ήταν το πρώτο αυτοκίνητο παραγωγής με αυτοφερόμενο πλαίσιο, ενώ η Aprilia αποδείχτηκε σαν ένα από τα πιο πετυχημένα μικρά αυτοκίνητα. Όλα ήταν σχέδια πρωτοποριακά, αλλά πάντα προσγειωμένα και ποτέ εκκεντρικά.  
Όμως πάνω από όλα ήταν ένας άνθρωπος ισορροπημένος, πάντα χαμογελαστός και ευχάριστος. Του άρεσε η καλή ζωή και η καλοπέραση. Του άρεσε το φαί, το ποτό και η όπερα, ιδιαίτερα ο Wagner και συχνά δοκίμαζε τη φωνή του, στο απαιτητικό αυτό είδος, που δεν ήταν από τις χειρότερες. Πίστευε στην φιλία, οι εργαζόμενοι στην βιομηχανία τον υπεραγαπούσαν και τον είχαν σαν πατέρα. Ήταν πάντα πιστός στη γυναίκα του και  τα παιδιά του τα είχε κορόνα του. Όμως ήταν υπέρβαρος και στις 15 Φεβρουαρίου του 1937 πέθανε από καρδιακή προσβολή σε ηλικία μόλις 56 ετών!  
Το έθαψαν στο δάσος που αγαπούσε όσιο τίποτα άλλο πίσω από το σπίτι του στο Fobello, όπου ακόμα και σήμερα η οικογένειά του επισκέπτεται τα καλοκαίρια. Άνθρωποι άλλων εποχών, άλλης ποιότητας!