Οδηγούμε το Renault Clio Williams: Γεννημένος θρύλος

Πριν την ανάπτυξη του internet και των social media, για μια μάρκα αυτοκινήτου που ήθελε να φτιάξει το όνομά της, να δημιουργήσει οπαδούς, όχι απλά πελάτες, οι αγώνες ήταν το σημείο συνάντησης με το πιο φανατικό κομμάτι του κοινού του αυτοκινήτου. Τα εργοστάσια έφτιαχναν ειδικές εκδόσεις ακόμη και για τα πιο ταπεινά μοντέλα τους, είτε για να πάρουν την homologation και να συμμετάσχουν σε αγώνες είτε για να γιορτάσουν έναν μεγάλο θρίαμβο. Το Clio Williams είναι και τα δύο. Ένα αυτοκίνητο γονιδιακά καταδικασμένο να είναι οδηγικά ενδιαφέρον, γεννημένο από το σπάνιο συνδυασμό του DNA των ράλι και της Formula 1.

Εορταστικό

Η Renault δημιούργησε το Clio Williams για να γιορτάσει το double που κέρδισε στη Formula 1 η ομάδα της Williams με οδηγό τον Nigel Mansell το 1992 με τους Renault V10. Και παρότι φέρει το όνομα της αγγλικής ομάδας, κανείς από το Grove δεν έχει βάλει χέρι σε αυτό το αυτοκίνητο. Είναι έμπνευση και υλοποίηση εξ ολοκλήρου της Renault Sport. Στην ουσία είναι μια εξέλιξη του Clio 16S με τον κινητήρα του 1.8 λίτρων με 137 ίππους που προϋπήρχε. Οι αλλαγές σε επίπεδο προδιαγραφών βελτίωσαν την ουσιαστική απόδοση στο δρόμο αλλά κυρίως έδωσαν χαρακτήρα στο hot hatch της Renault, και μια θέση στο Hall of Fame των fun-to-drive αυτοκινήτων των τελευταίων 30-40 χρόνων.

Ο κινητήρας έγινε δίλιτρος αλλά το πακέτο της αναβάθμισης περιελάμβανε πολύ περισσότερα από τον υπερκυβισμό του μπλοκ. Μεγαλύτερες βαλβίδες, διαφορετική εισαγωγή και εξαγωγή, πιο άγριοι εκκεντροφόροι είχαν σαν αποτέλεσμα η ισχύς να ανέβει στους 150 ίππους στις 6.100 σ.α.λ. με τη ροπή να φτάνει στα 175 Nm στις 4.500 σ.α.λ. Τα νούμερα ακούγονται αστεία σε σχέση με τα σημερινά δεδομένα, αλλά τότε ήταν σοβαρή υπόθεση, αν μάλιστα αναλογιστεί κανείς ότι το βάρος δεν ξεπερνούσε τα 1.000 κιλά! Το ισχυρότερο μοτέρ συνδυάζονταν με ένα πιο «κλειστό» κιβώτιο ταχυτήτων 5 σχέσεων.

Δείτε ακόμη: Δοκιμάζουμε το νέο Renault Clio Williams στα Μέγαρα! [video]

Για την επιτάχυνση 0-100 km/h χρειάζονται 8,3” και η τελική αγγίζει τα 215 km/h. Περισσότερο όμως από τα απόλυτα νούμερα, είναι τα χαρακτηριστικά λειτουργίας αυτού του μοτέρ που κάνουν την οδήγηση του Williams απόλαυση, με όποιο τρόπο κι αν αποφασίσεις ότι θέλεις να εξερευνήσεις τα όρια του πλαισίου. Με μία κάτω, θα εντυπωσιαστείς από το εύρος απόδοσης, απολαμβάνοντας την αλλαγή στη χροιά του ήχου κάπου εκεί στις 4.500 rpm που υποδηλώνει τη διάθεσή του για στροφάρισμα. Με μία πάνω θα εκπλαγείς από την ελαστικότητα στις μεσαίες και το πόσο πολλά μπορεί να είναι τελικά τα 175 Nm ροπής όταν συνδυάζονται με ένα σφιχτά κλιμακωμένο σασμάν και βάρος κάτω από τον ένα τόνο.

Form follows function

 

Ακόμη και με γυμνό μάτι μπορείς να διακρίνεις το αρνητικό κάμπερ των τροχών. Μια επιθετική γλώσσα σώματος που εκφράζει την "form follows function" αισθητική. Το ψηλότερο μπλοκ του κινητήρα και οι αυξημένες ανάγκες ψύξης επιβάλουν το φουσκωμένο καπό με τον αεραγωγό. Τα ξεχειλωμένα φτερά επιτρέπουν φαρδύτερα μετατρόχια και μεγαλύτερους τροχούς. Οι εξαιρετικά μικροί πρόβολοι είναι το αποτέλεσμα της επιμήκυνσης του μεταξονίου (2.470 mm) στο απόλυτο όριο της πλατφόρμας, δεδομένων των compact εξωτερικών διαστάσεων. Ελάχιστα αυτοκίνητα αυτού του μεγέθους, με αυτές τις αναλογίες καταφέρνουν να δείχνουν τόσο αβίαστα γοητευτικά, χωρίς κραυγαλέες σχεδιαστικές εξάρσεις. Και φαίνεται να είναι η συνέπεια στις επιταγές των υψηλών επιδόσεων αλλά και στις ανάγκες της αγωνιστικής έκδοσης που δημιουργεί αυτή τη αίσθηση αυθεντικότητας του σχεδιασμού που με τον καιρό απέκτησε την διάσταση του κλασικού με ό,τι αυτό συνεπάγεται σε υπεραξία και διαχρονικότητα.

Η θέση οδήγησης είναι λίγο λοξή. Τα πεντάλ και το τιμόνι φεύγουν προς τα δεξιά. Η κολόνα του τιμονιού δεν ρυθμίζεται καθόλου, ούτε σε ύψος ούτε σε απόσταση και έχει αυτή την κλασική για εκείνης της εποχής Renault περίεργη γωνία. Αν τυχαίνει να έχεις κοντύτερα πόδια και μακρύτερα χέρια θα βολευτείς πιο εύκολα. Στην καμπίνα, οι μπλε ζώνες, η μπλε τάπα στο λεβιέ ταχυτήτων, το μπλε φόντο στον πλούσιο πίνακα των επτά οργάνων, είναι στοιχεία της ταυτότητας του Williams.

Το υπέροχο τριάκτινο τιμόνι δεν είναι ακριβώς αυτό που θα λέγαμε μικρό σε διάμετρο, αλλά είναι όμορφο και έχει το τέλειο πάχος στεφάνης, πριν αρχίσουμε να μιλάμε για το βάρος και την πληροφόρηση στο στρίψιμο. Τα μπάκετ καθίσματα είναι σχετικά μαλακά αλλά βαθιά και ντυμένα με υφασμάτινη επένδυση υψηλής τριβής ώστε να μη γλιστράς στις στροφές. Πέρα από την καλή πλευρική στήριξη, μεταφέρουν στο σώμα τις όποιες τάσεις του πλαισίου ενισχύοντας την επικοινωνία ανθρώπου και μηχανής.

Δείτε ακόμη: Το πιο ασυνήθιστο όχημα της Renault

Τρακ

Τα τελευταία 20-25 χρόνια είχα την τύχη, το προνόμιο και την ευλογία να οδηγήσω supercars πολλών εκατοντάδων ίππων, πολλών εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ. Όταν όμως ήρθε η ώρα να οδηγήσω το Clio Williams είχα ξανά μετά από καιρό τρακ. Είναι μια από εκείνες τις στιγμές που ζωντανεύει ένα από τα αυτοκίνητα που είχες αφίσα στο δωμάτιό σου. Ένα από εκείνα τα αυτοκίνητα που σε έκαναν να αγαπήσεις την οδήγηση. Για την ακρίβεια, το Clio δεν το είχα αφίσα. Είχα φωτογραφίες κομμένες από τα περιοδικά.

Ο λεβιές θέλει περισσότερη δύναμη απ' ό,τι έχει συνηθίσει στα χειριστήρια του ο καλομαθημένος σημερινός οδηγός. Το τιμόνι έχει υδραυλική υποβοήθηση, αλλά σε σχέση με τα σημερινά τιμόνια μοιάζει σαν να μην έχει. Η αίσθηση είναι αυτή μιας ξερής μηχανικής σύνδεσης. Είναι λίγο αργή η κρεμαγιέρα, χρειάζεται λίγο μεγαλύτερη κίνηση των χεριών από αυτή που έχεις συνηθίσει να δίνεις στα σύγχρονα αυτοκίνητα. Αλλά η αίσθηση που σου μεταφέρει από το δρόμο είναι σαν να αγγίζεις την άσφαλτο με γυμνές παλάμες, να νιώθεις τη θερμοκρασία, να ψηλαφίζεις το ανάγλυφο. Καταλαβαίνεις που είναι το όριο και πόσο ακριβώς μπορείς να πιέσεις. Τα φρένα με αεριζόμενους δίσκους εμπρός και συμπαγείς πίσω είναι δυνατά ακόμη και με τα σημερινά δεδμένα, με ένα πεντάλ που έχει γραμμική αίσθηση και δεν δείχνει εύκολα σημάδια κόπωσης. Το αμάξωμα, παρότι τόσο ελαφρύ, σου δίνει την αίσθηση ότι είναι πραγματικά στιβαρό, πραγματικά άκαμπτο. Από τη θέση του οδηγού νιώθεις σαν να μην υπάρχει τίποτα μπροστά από τις μύτες των ποδιών σου και πίσω από την πλάτη σου.

Η ανάρτηση αποτελείται από γόνατα MacPherson εμπρός και ημιάκαμπτο άξονα πίσω με μια καινοτομία της Renault τότε. Τη διπλή πίσω αντιστρεπτική. Ελέγχει τέλεια το αμάξωμα, με ελάχιστη κλίση. Όση χρειάζεται για να κάνει τις αντιδράσεις προοδευτικές. Φορτίζοντας το εμπρός μέρος στην είσοδο, νιώθεις τον πίσω εσωτερικό τροχό να σηκώνεται και την ουρά να ελαφρώνει λίγο βοηθώντας το αυτοκίνητο να σημαδέψει την κορυφή που του δείχνεις. Μπαίνεις νωρίς και δυνατά στο γκάζι, και αυτή η γεωμετρία με τα δανεικά από το 16βάλβιδο Renault 19 ψαλίδια μπορεί εύκολα να διαχειριστεί τους 150 ίππους στην έξοδο ακόμη και χωρίς μπλοκέ. Ταυτόχρονα η άνεση δεν είναι κακή. Και τέλος πάντων σε ένα τέτοιο αυτοκίνητο δεν μας νοιάζει η άνεση αλλά το πόσο ομαλά περνάει το αυτοκίνητο από ανωμαλίες, πόσο καλά δουλεύει η ουρά σε κατσαρό τερέν χωρίς να αναπηδά νευρικά. Και αυτό το κάνει άψογα.

Διαχρονική αξία

Σήμερα υπάρχουν ελάχιστα hatchback. Και σχεδόν κανένα hot, ειδικά σε αυτήν την κατηγορία μεγέθους. Τότε όμως, στις αρχές της δεκαετίας του '90, ήταν η χρυσή εποχή τους. Η κατηγορία αυτή που ταίριαζε τόσο πολύ στα χαρακτηριστικά των ελληνικών επαρχιακών δρόμων με την ευφάνταστη χάραξη, μετρούσε δεκαπέντε αυτοκίνητα, ίσως και παραπάνω. Μεταξύ αυτών, το Clio Williams ήταν η ψαγμένη επιλογή. Όχι μόνο γιατί ήταν έκδοση περιορισμένης παραγωγής (αρχικά είχε αποφασισθεί να παραχθούν μόλις 3.800 αριθμημένα αντίτυπα). Αλλά γιατί δεν φώναζε πολύ τον ειδικό χαρακτήρα του και κυρίως, γιατί δεν κέρδιζε κόντρες στα φανάρια, κομμάτι της καθημερινής πραγματικότητας στην underground automotive σκηνή τη δεκαετία του ’90. Ήταν φτιαγμένο για να το απολαμβάνεις σε μοναχικές βόλτες, αν πράγματι μπορούσες να εκτιμήσεις την ιδιαίτερη ποιότητα του πλαισίου. 

Με το πέρασμα των χρόνων, τα περισσότερα από τα μικρά hot hatches εκείνης της εποχής ξεχάστηκαν όταν ξεφούσκωσε το trend της βελτίωσης. Το Clio Williams αντίθετα εξελίχθηκε σε ένα αυθεντικό classic υψηλού κύρους, όπως ελάχιστα αυτοκίνητα αυτής της κατηγορίας μεγέθους έχουν καταφέρει στην Ιστορία. Και αυτό τα λέει όλα.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΣΠΥΡΟΣ ΚΑΝΑΤΑΣ