Αυτό δεν το ήξερες: Έτσι η Google υπολογίζει την κίνηση που δείχνει στο κινητό

Κάθε φορά που ανοίγουμε τους χάρτες στο κινητό μας για να δούμε αν ο δρόμος προς τη δουλειά είναι «πράσινος» ή «κόκκινος», ερχόμαστε σε επαφή με ένα από τα πιο εξελιγμένα δίκτυα συλλογής δεδομένων στον πλανήτη. Προφανώς, η Google δεν διαθέτει χιλιάδες κατασκόπους πάνω από κάθε γέφυρα, ούτε βασίζεται αποκλειστικά σε δορυφόρους που παρατηρούν την κίνηση από το διάστημα. Η πραγματικότητα είναι πολύ πιο… προσωπική και βρίσκεται ήδη μέσα στην τσέπη μας, λειτουργώντας αδιάκοπα κάθε δευτερόλεπτο της ημέρας.

Ο αόρατος στρατός των αισθητήρων

Η κύρια πηγή πληροφοριών για την κίνηση στους δρόμους είμαστε εμείς οι ίδιοι, οι χρήστες. Όταν έχεις ενεργοποιημένη την τοποθεσία στο smartphone σου, η συσκευή στέλνει ανώνυμα πακέτα δεδομένων πίσω στη βάση, ενημερώνοντας για την ταχύτητα με την οποία κινείσαι. Αν χιλιάδες τηλέφωνα σε έναν συγκεκριμένο αυτοκινητόδρομο στέλνουν σήμα ότι μετακινούνται με ρυθμό χελώνας, ο αλγόριθμος αντιλαμβάνεται αμέσως ότι υπάρχει σοβαρή συμφόρηση στο σημείο. Αυτό το “crowdsourcing” μετατρέπει κάθε οδηγό σε έναν ενεργό αισθητήρα που βοηθά το σύνολο της κοινότητας να αποφύγει τις καθυστερήσεις.

Η κρυστάλλινη σφαίρα των αλγορίθμων

Ωστόσο, η Google δεν περιορίζεται μόνο στο τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή, αλλά προσπαθεί να προβλέψει και το μέλλον. Χρησιμοποιώντας τεράστιες βάσεις δεδομένων από το παρελθόν, το σύστημα γνωρίζει ότι κάθε Δευτέρα πρωί στις οκτώ, μια συγκεκριμένη λεωφόρος θα είναι παραδοσιακά μποτιλιαρισμένη. Η τεχνητή νοημοσύνη διασταυρώνει τα ιστορικά πρότυπα με τα ζωντανά δεδομένα για να σου δώσει μια εκτίμηση της ώρας άφιξης που συχνά πέφτει μέσα με χειρουργική ακρίβεια στα λεπτά. Είναι μια ψηφιακή πρόβλεψη που λαμβάνει υπόψη ακόμα και την εποχικότητα ή τις αργίες.

Δείτε ακόμη: Στην Ελλάδα για 8 μήνες τα αυτοκίνητα του Google Maps - Τι νέο θα δούμε στους χάρτες

Τι γίνεται όμως όταν συμβαίνει κάτι απρόβλεπτο, όπως ένα ατύχημα ή μια ξαφνική εργασία στο οδόστρωμα; Εκεί μπαίνει στο παιχνίδι η συνέργεια μεταξύ διαφορετικών εφαρμογών, όπως το Waze, που πλέον ανήκει στη Google. Οι χρήστες αναφέρουν χειροκίνητα τα εμπόδια που συναντούν και οι πληροφορίες αυτές ενσωματώνονται σχεδόν ακαριαία στους χάρτες. Ο αλγόριθμος αξιολογεί την αξιοπιστία αυτών των αναφορών και, αν επιβεβαιωθούν από την επιβράδυνση των υπολοίπων οχημάτων, ο δρόμος βάφεται αυτόματα με το έντονο κόκκινο χρώμα της προειδοποίησης, προτείνοντας σου ταυτόχρονα μια εναλλακτική διαδρομή για να γλιτώσεις χρόνο.

Η ψηφιακή επεξεργασία του χάους

Όλος αυτός ο όγκος πληροφοριών θα ήταν άχρηστος χωρίς την τρομερή επεξεργαστική ισχύ των κέντρων δεδομένων. Τα σήματα από εκατομμύρια κινητά φιλτράρονται για να ξεχωρίσουν οι οδηγοί από τους πεζούς ή τους ποδηλάτες, ώστε να μην αλλοιώνονται τα αποτελέσματα. Αν το κινητό σου «βλέπει» ότι κινείσαι με 5 χιλιόμετρα την ώρα αλλά βρίσκεσαι στο πεζοδρόμιο, το σύστημα είναι αρκετά έξυπνο ώστε να σε αγνοήσει τελείως από τον υπολογισμό της κίνησης των αυτοκινήτων. Είναι ένα συνεχές ξεκαθάρισμα του ψηφιακού θορύβου για να φτάσει στην οθόνη σου η καθαρή πληροφορία.

Το τίμημα της δωρεάν καθοδήγησης

Φυσικά, όλη αυτή η ευκολία βασίζεται σε μια σιωπηρή συμφωνία ανταλλαγής δεδομένων. Για να μπορείς να ξέρεις ποιο στενό είναι άδειο, πρέπει να επιτρέπεις στη Google να γνωρίζει πού ακριβώς βρίσκεται η συσκευή σου. Αν και τα δεδομένα θεωρητικά είναι ανώνυμα και δεν συνδέονται άμεσα με την ταυτότητά σου για τη λειτουργία της κίνησης, η συνεχής καταγραφή της θέσης είναι το «νόμισμα» με το οποίο πληρώνουμε τις υπηρεσίες. Η τεχνολογία αυτή έχει αλλάξει τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τις αποστάσεις, μετατρέποντας τα χιλιόμετρα σε χρόνο και το χάος των δρόμων σε μια οργανωμένη ροή πληροφορίας.