Γνωρίζω όλους τους δρόμους της Αθήνας με το μικρό τους όνομα. Μπορώ να ξεχωρίσω μέχρι και 48 διαφορετικές αποχρώσεις του κίτρινου. Έχω μάθει απ’ έξω (και έχω πληρώσει επίσης) όλα τα μηχανικά μέρη των diesel αυτοκινήτων. Έχω μάθει νέες έννοιες για λέξεις όπως “κούρσα”, “καπέλο”, “ελεύθερος”, “διπλαρώνω” κλπ. Έχω γνωρίσει κάθε καρυδιάς καρύδι και πλέον «κόβω» τον καθένα πριν καν μπει στο TAXI μου (άλλο αν ακόμη πέφτω έξω…). Κάποτε ήξερα όλες τις πίστες της εθνικής, τώρα ξέρω όλες τις πιάτσες της πόλης. Όταν είμαι στο τιμόνι δεν βγάζω μιλιά και ακούω συνεχώς ιστορίες, για αγρίους και μη. Όταν κάθομαι στο τραπέζι με φίλους, δεν βάζω γλώσσα μέσα και λέω συνεχώς ιστορίες, για αγρίους και μη. Σε ένα τέτοιο τραπέζι ήταν που ο Λημναίος με έπεισε να γράφω αυτές τις ιστορίες στο gocar – έχουν, λέει, ενδιαφέρον. Να ‘μια λοιπόν και, αν τύχει να με διαβάζετε, να ξέρετε πως προτιμώ τα γιαούρτια με 2% λιπαρά. Καλή μας κούρσα.