Lancia Fulvia Berlina ’70

V for venture, A for adventure*

  • -
  • -
  • ΠΡΟΣΦΑΤΑ
  • ΔΗΜΟΦΙΛΗ

Για πολλούς, το ν΄ αγοράζεις μεταχειρισμένη ιταλική μπερλίνα με μοτέρ V4, σημαίνει πως ψάχνεσαι για περιπέτειες. Κατ’ αρχήν, για να βάλω τα πράγματα στη θέση τους, ούτε έχω ούτε είχα ποτέ Lancia Fulvia. Του πατέρα μου ήταν και τη θυμάμαι μόνο σαν ήμουνα τόσο δα παιδάκι. Ήταν το πρώτο αμάξι της οικογένειας και παρότι το είχαμε για 3 χρόνια μόλις, έχω πολλά να θυμάμαι από αυτό.
Η περιπέτεια του Κωστή λοιπόν, ξεκίνησε κιόλας από την αγορά της Lancia, το 1979. Την πλήρωσε και ζήτησε να του τη φέρουν στο μαγαζί του, «Ταπετσαρίαι επίπλων». Μετά, τηλεφώνησε στο μπαντζανάκι του το Γιώργο για να την πάει σπίτι. Βλέπετε, ο Κωστής δεν είχε καν δίπλωμα όταν αποφάσισε να «σπιτώσει» την ιταλίδα μπερλίνα του ’70. Έπειτα, αφού έμαθε να την σουλατσάρει, την έπαιρνε και πήγαινε να δώσει εξετάσεις για άδεια οδήγησης, τον έκοβαν οι εξεταστές και γύριζε σπίτι, πάντα στο τιμόνι της Lancia. Αυτό έγινε δυο φορές. Η τρίτη ήταν και η φαρμακερή και πλέον Κωστής και Fulvia σουλατσάρανε με κάθε επισημότητα.

Όπως γίνεται σε κάθε γάμο όμως, μετά την επισημοποίηση άρχισαν και τα προβλήματα. Πρώτα πρώτα ο V4, που άρχισε να κάνει νερά και να τραβάει σαν 2κύλινδρος. Ήταν ο καλός, ο 1.300άρης με τα 90 αλόγατα περίπου – άγνωστο πόσα ήταν ακόμη εν ζωή. Το γενικό ρεκτιφιέ ανέλαβε μάστορας πατριώτης, Μυτιληνιός, για να κρατηθεί το μπουγιουρντί χαμηλά. Η επισκευή κράτησε καμιά βδομάδα και μόλις ολοκληρώθηκε, ο Κωστής μας έβαλε στη Lancia και ξεκινήσαμε οικογενειακώς για το Καβούρι. Η Ιταλίδα όμως είχε άλλη γνώμη. Εγώ ήμουνα παιδάκι τότε και δεν καταλάβαινα και πολλά. Στο σημείο που ξεράθηκε η Fulvia, νόμιζα ότι είχαμε φτάσει στο Καβούρι. Κοίταγα από δω, κοίταγα από κει, αλλά καβούρια δεν έβλεπα. Το μόνο που έβλεπα, ήταν τη Lancia με το καπό σηκωμένο να βγάζει καπνούς - όπως και ο Κωστής. Στην αρχή πίστεψα ότι είχαμε ανάψει φωτιά για να ψήσουμε καβούρια, αλλά αργότερα άκουσα κάτι για στραβές βαλβίδες και καινούργια καπάκια. Δεν κατάλαβα. 

Τη δεύτερη επισκευή την ανέλαβε ο γείτονας μαστρο-Μπαλής. Ακόμη τον θυμάμαι που μας έπαιρνε τις Κυριακές με το λευκό στέσιον Opel Record και μας πήγαινε εκδρομές, ακούγοντας ρεμπέτικα στο καινούργιο κασσετόφωνο – γιαπωνέζικο, από τα καλά της εποχής. Στο συνεργείο του μαστρο-Μπαλή η Lancia επανήλθε στη ζωή. Η ζωντάνια του V4 ξεχείλιζε από τα καπάκια και ο Κωστής για να το γιορτάσει πήρε την απόφαση: πάμε χειμερινές διακοπές στο χωριό. Βγαίνοντας μετά από 16 ώρες φουρτούνα από τη “σκούνα” τη γερο-Σαπφώ, η Lancia βάλθηκε να αποδείξει πως δεν την είχαν πάρει ακόμη τα χρόνια. Ο V4 κελάηδαγε και ο Κωστής το χαιρόταν. Τόσο πολύ τον είχε συνεπάρει η οδήγηση που χάσαμε το δρόμο. Όχι και τόσο καλό στη Λέσβο που οι δρόμοι τη δεκαετία του ’70 ήταν για κλάματα και το χωριό απείχε από την πόλη 90 χιλιόμετρα! Χάρτης δεν υπήρχε, περαστικός ούτε βοσκός, και να ‘μαστε οικογενειακώς να πηγαίνουμε με τη Lancia στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα. Κάποτε, μετά από μπόλικο χωματόδρομο, αμέτρητα καντήλια του Κωστή και σιωπηρές προσευχές της κυρα-Γιώτας, φτάσαμε στην Ερεσό. Μόνο όταν είδε την περηφάνια του παππού και της γιαγιάς μου για τον γιό τους που απέκτησε αυτοκίνητο, ηρέμησε ο Κωστής.

Στο γύρνα, του ‘δωσε και κατάλαβε: μιάμησι ώρα το κάναμε με τη Lancia Ερεσό-Βατούσα-Μυτιλήνη, όταν οι τοπικοί ταξιτζήδες θέλανε 1.45 και τα λεωφορεία 3.30! Στην Αθήνα, έχοντας πλέον λύσει τα μηχανικά, σειρά είχανε τα της λαμαρίνας. Σαπάκια από δω, τρυπίτσες από κει, πέρναγε ο καιρός και η μπορντο-κόκκινη Fulvia άλλαζε χρώμα προς το κεραμιδί, ενώ τα μέταλλά της, παραδομένα πια στο χρόνο, γίνονταν σκόνη και τρίμματα. Μέχρι μια μέρα που έφυγε ο πίσω προφυλακτήρας στο δρόμο. Είχε έρθει πια η ώρα του φαναρτζή.

Αυτή τη φορά η επιλογή του μάστορα ήταν η σωστή από την αρχή. Όταν βγήκε από το φούρνο, έτριβα τα μάτια μου στη θέα της. Η Lancia είχε πλέον ξανανιώσει. Άστραφτε ολόκληρη, σε ένα βαθύ υπουργικό μπλε και οι μεταλλικοί προφυλακτήρες και τα τάσια λαμποκοπούσαν κι αυτά, κάνοντας μιαν αντίθεση μοναδική. Σχεδόν την ερωτεύτηκα. Το σαλόνι το ανέλαβε ο ίδιος ο Κωστής – ταπετσέρης γαρ. Τα μαύρα πλαστικά στα καθίσματα και τις πόρτες έδωσαν τη θέση τους σε μπεζ καλής ποιότητας δερματίνη και το ταμπλό γυαλίστηκε με περίσσεια φροντίδα. Όταν πια η ανακατασκευή τελείωσε, ήρθε και το απρόσμενο τέλος της σχέσης. Όλα γίναν με απίστευτη ταχύτητα. Πέρασε έξω από το σπίτι ένας καπετάνιος από την Άνδρο, την είδε, την ερωτεύτηκε και την αγόρασε.

Ήταν αρχές του ’82 όταν την είδα για τελευταία φορά.

 

* venture=ρίσκο, adventure=περιπέτεια

ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ. ΦΟΡΤΩΝΟΝΤΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ...