Υπουργοί της ίδιας κυβέρνησης; Ή αλλιώς, της απελευθέρωσης το κάγκελο

Δεν μπορεί, σκέφτηκα. Μάλλον έπεσα σε κώμα κάνα-δυο μήνες, έγιναν εκλογές, άλλαξε και ο Ραγκούσης κόμμα και δεν πήρα χαμπάρι, ο γαύρος. Δεν μπορώ να εξηγήσω αλλιώς τη δήλωση του Ραγκούση (ο οποίος διαθέχτηκε τον Ρέππα στο Υπουργείο Μεταφορών), πως δεν πρόκειται σε καμιά περίπτωση να προωθήσει με τη δική του υπογραφή ένα Προεδρικό Διάταγμα, το οποίο είχε συνταχθεί από άλλον υπουργό (!!!!!). Μιλάμε για δύο υπουργούς της ίδιας κυβέρνησης; Τελικά, υπάρχει μια σταθερή πολιτική για την απελευθέρωση των κλειστών επαγγελμάτων, ή όχι; Παλιά ξέραμε πως κάθε νέα κυβέρνηση ξαναλλάζει ότι άλλαξε η προηγούμενη. Τώρα, αυτό θα γίνεται και σε κάθε ανασχηματισμό της ίδιας κυβέρνησης;

Ναι, καλά καταλάβατε, για την απελευθέρωση των ταξί μιλάω. Και, για να μην παρεξηγούμαι, όχι, δεν είμαι αντίθετος, η απελευθέρωση πρέπει να γίνει. Ναι, σωστά μαντέψατε ξυπνοπούλια μου, δεν είμαι ιδιοκτήτης, οδηγός είμαι που κυνηγάω κούρσα με την κίτρινη “Mαρμάρω” και κάθε μέρα μπαίνω στο ίδιο δίλημμα: να περιμένω με τις ώρες στην πιάτσα τρώγοντας πασατέμπο (και τα ρούχα μου), ή να καίω άσκοπα πετρελαιάκι κάνοντας σούρτα-φέρτα στους δρόμους της Αθήνας; Δικό μου ταξί δεν έχω, επειδή πολύ απλά δεν είχα ποτέ τα – μαύρα κι άραχνα – χρήματα που χρειάζονταν (μέχρι σήμερα) για να αγοράσω άδεια ταξί. Αλλά και να τα είχα, σιγά μην τα τα έδινα για να αγοράσω αέρα κοπανιστό. Όλοι περιμέναμε κάποια στιγμή να έρθει αυτή η μέρα, που η άδεια ταξί θα έπεφτε από τα 280 χιλιάρικα στα 4-5. Έτσι είναι με τον τζόγο: κάποιοι κερδίζουν, κάποιοι χάνουν. Παρόλα αυτά, με τέτοιους χειρισμούς από τους αρμόδιους υπουργούς, πρώην και νυν, χάνεται κάθε σοβαρότητα και αξιοπιστία στην προσπάθεια απελευθέρωσης. Είναι να μην κιτρινίσει μετά η Αθήνα από αγανακτισμένους ταρίφες;